feb 012008
 

febr-02.jpg

Zomaar een dagje in Dierenkliniek “ Brouwhuis” (102)
Ik kende de familie Hensby redelijk goed. Ze waren al meer dan anderhalf jaar een vaste klant geweest met hun trouwe Duitse Herder Spencer…
Ik was erbij toen hij z’n vaccinaties kreeg en ook toen hij een keer enorme buikpijn had en erg moest braken. Voor dat laatste waren een paar pilletjes en een aangepast dieet gelukkig voldoende om hem weer vrolijk en blij te laten zijn!
Maar toen kwam die ene dag dat Spencer met zijn baasjes bij me kwam om iets dat een stuk ernstiger bleek… Spencer had heel veel moeite om op te staan en wilde dat ook niet meer. Zijn buik leek een heel stuk groter te zijn geworden. Tijdens onderzoek bleek dat Spencer een tumor in zijn milt had, die heel agressief was en was gaan bloeden. Spencer had nu al zo veel bloed verloren en was al zo slap, dat hij een operatie niet meer aankon. Samen met meneer en mevrouw Hensby hebben ik toen afscheid van hem moeten nemen en is hij ingeslapen. Een maand later kreeg ik een telefoontje van mevrouw Hensby. Hoewel ze het verlies van Spencer nog steeds maar moeilijk konden bevatten, begon het gemis hun nu wel erg parten te spelen. Daarom, vertelde ze me, hadden ze besloten bij een fokker te gaan kijken voor een nieuwe pup. In het weekend zou het gaan gebeuren… Spannend!En ja hoor, maandag zag ik een afspraak staan in de agenda om de nieuwe honden van de familie Hensby na te kijken. HondEN? Afijn, misschien een foutje…
Maar nee hoor, om half 11 stonden ze met z’n allen te wachten in de wachtkamer: meneer en mevrouw Hensby, allebei met een stralende glimlach, en aan hun voeten twee prachtige Duitse Herders!
Tijdens het nakijken van de beide honden vertelde mevrouw Hensby enthousiast: “We gingen in eerste instantie natuurlijk kijken voor een pup, maar we hadden niet direct het gevoel dat de juiste erbij zat. Toen zagen we deze prachtige reu, en mijn man werd er meteen verliefd op! Ikzelf vond deze teef geweldig; ze achtervolgde ons overal waar we gingen. Ze mag dan iets mager zijn, maar lief dat ze is!” Het bleek dus dat de betreffende fokker besloten had om te stoppen met haar werk; ze had ernstige reuma en kom het allemaal niet meer aan. Toen ze in de gaten kreeg dat meneer Hensby haar beste fokreu zo prachtig vond,  besloot ze hem te verkopen. De teef mochten ze erbij hebben; ze waren altijd beste maatjes geweest en zaten zelfs samen in een hok………….
Nadat de reu volledig gezond bevonden was, bekeek ik de teef nog eens goed. Ze was inderdaad redelijk mager, maar had wel een opvallend volle dikke buik… Toen ik mijn handen voorzichtig op haar buik legde kon ik daar duidelijk van alles onder voelen bewegen; ze was al zeker een behoorlijk aantal weken drachtig!! Geen wonder dat  papahond er zo naast zat te stralen….

Om het zekere voor het onzekere te nemen heb ik toch nog even snel een echo gemaakt; en jawel hoor, minimaal 4 al bijna volgroeide pups waren duidelijk zichtbaar! Verwachte werpdatum zou al binnen een week zijn…. Mevrouw Hensby werd direct zenuwachtig. “Hoe moet dat nu, ik weet niets van fokken!”  Moet je nagaan: ga je naar een fokker met de bedoeling een puppy aan te schaffen, eindig je met misschien 6 of meer! Natuurlijk heb ik haar proberen gerust te stellen, maar de nieuwe oma-in-spe was toch maar wat blij toen ik haar ook mijn directe spoednummer gaf. Ze zou me op de hoogte houden….

To be Continued………………
Rianne Claessens

 Posted by at 12:51

 Leave a Reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

(required)

(required)